Glas half vol of half leeg? De weg naar een positiever leven

Glas half vol of half leeg? De weg naar een positiever leven

Ik geef het niet graag toe, maar ik ben iemand waarbij het glas vaker half leeg is dan het glas half vol. Dat heb ik ook wel meerdere keren van mensen gehoord, waarna ik mij er ineens heel bewust van werd. Dus ik besloot om positiever te zijn. Positiever te denken en het leven op die manier wat leuker te maken. Maar ja, dat is makkelijker gezegd dan gedaan.

Kijk het ding met een manier van denken is dat het bijna een gewoonte is geworden. Dus op het moment dat je eraan denkt is het moment al voorbij en dus vaak te laat. Dan zit ik al in een neerwaartse spiraal en word ik vrij makkelijk chagrijnig. Maar ik probeer me dus wat positiever in te stellen. Dat is al stap 1 lijkt mij.

Een slechte dag

Laatst had ik even een moeilijk moment. Ik kon me al niet concentreren op m’n stage dus ik was wat eerder weggegaan. Vervolgens had mijn trein vertraging, kon ik niet staan en zaten we achter een sprinter, dus nog meer vertraging. En al die tijd dacht ik: ‘Kom op Em, het kan erger, blijf positief.’

Vervolgens ben ik op de terugweg gevallen met de fiets. En hard ook. Mobiel beschadigd, ik onder de schaafwonden en een wond op m’n hand. Eenmaal thuis hield ik het niet meer. Wat een gezeik. Hoe doen mensen dat toch? Dan moet je net mijn vriend hebben, die is meer het glas half vol type. “Het had allemaal veel erger kunnen zijn, je hebt niets gebroken, niets gekneusd, je mobiel doet het nog en je hebt je oortjes teruggevonden.” Oh ja, die was ik dus ook nog kwijtgeraakt.

Op zo’n moment denk ik dan: ‘Ja, dat is allemaal waar.’ Waarom kan ik dat nou niet bedenken?

Leven naar een glas half vol

Vandaag in de trein had ik weer even een lastig momentje. Het ging heel langzaam en eigenlijk zonder dat ik het doorhad. Ik reis veel in de spits, dus ik kon weer niet zitten. Naja, niet het ergste van de wereld, maar er kwam ook maar geen plek en ik zit toch wel gemiddeld 45 minuten in de trein. Goed, ik stond dus in de trein, vervolgens stonden we 5 minuten stil op het spoor (a.k.a. vertraging) en stond ik de hele tijd in iemands z’n scheten.

Op een gegeven moment stond ik tussen de stoelen in, als enige te staan. En ineens zie ik iemand naar me kijken en zich weer omdraaien. En ineens wijst hij naar me en wijst hij vervolgens naar een stoel die vrij was. Super lief! Dus ik kon zitten. Ik weet niet waarom hij het deed, maar het was zo aardig. Ik had het zelf niet eens gezien en hij wilde mij gewoon helpen. Dat maakte mijn dag en gaf mij weer de moed om positief te zijn.

Dus, bedankt meneer in de trein! Dat zijn van die kleine dingen die mij heel blij maken. Zo wordt mijn glas steeds een beetje voller.

Follow:

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *